Mijn verhaal over onze bevalling.

Toen ik zwanger was wilde ik heel graag een zogenaamde “puff-cursus” volgen. Er was geen plek bij traditionele “puff-cursus”, daarom hadden we voor de “hypnobirth” cursus gekozen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen fan van niet traditionele aanpak was en Bart noemde het “vage shit” en om mij te steunen ging hij het toch mee.

Ik was vooral bang voor de pijn. In mijn familie zijn geen mooie verhalen over de geboorte. Natuurlijk gaat dat over Rusland; Waar het kind altijd naar een andere afdeling dan zijn moeder gaat en waar geen man bij de geboorte van zijn kind aanwezig mocht zijn (nu komt er wel een verandering erin). De verhalen die ik gehoord heb, gingen vooral over pijn en eenzaamheid.

Dat wilde ik niet. Ik had een hele leuk zwangerschap, ik deed aan zwangerschapszwemmen, ik werkte tot 36 weken en ik voelde mij prima! Zo wilde ik eindigen in een mooie bevalling, het gelukkigste moment van mijn leven.

Op de “hypnobirth cursus”, gegeven door Karin Kagenaar, kwam ik voor het eerst in mijn leven in aanraking met een andere aanpak van de bevalling. We hebben video’s gezien over de vrouwen die aan het genieten waren van de baring en we hadden veel ontspanningsoefeningen gedaan en informatie over de natuurlijke pijnbestrijding gekregen. Het boek van de auteur van de cursus, Marie Mongan, vond ik ook heel inspirerend.

Daarvoor kreeg ik andere beeld over bevallen. Voor de cursus wilde ik tijdens de bevalling tot 3 cm ontsluiting wachten en om een ruggeprik vragen, maar mijn mening is veranderd in “ik laat de natuur het werk doen en we zien het wel, ik ga gewoon ontspannen en naar mijn lichaam luisteren”. Dankzij de cursus heb ik vertrouwen gekregen dat mijn lichaam voor de baring van de kinderen is gemaakt en dat het een mooie bevalling kan zijn!

En toen kwam de dag, 10 september 2014. Ik werd ’s ochtends wakker om 8 uur van de pijn in mijn buik en licht vochtverlies. In principe moest ik naar het ziekenhuis bellen, maar het water was helder, ik voelde mij prima en ik voelde ook dat alles goed met ons kindje ging. Ik wilde heel graag slapen! De golvingen (zo noemde we de weeën tijdens cursus) kwamen om elke 7-8 minuten en elke 7-8 minuten werd ik wakker en viel daarna weer in slaap. Iets wat ik geen probleem vond, ik luisterde naar mijzelf en ik wilde mijn lichaam geven wat het nodig had, slaap.

Om 12 uur ’s middags werd ik wakker van honger. Het eten vond ik belangrijker dan de golvingen die al om de 4-5 minuten kwamen :). Ik heb uiteindelijk toch gebeld naar het ziekenhuis en uitgelegd dat ik vochtverlies had en weeën. Volgens hun mocht ik naar het ziekenhuis komen voor de controle. Zelf geloofde ik nog niet dat ik aan het bevallen was en serieus overtuigd of ik zelf nog naar het ziekenhuis kon rijden :). Toch bedacht ik mij dat het ziekenhuis 10 minuten rijden is en ik heb de golvingen om 4-5 minuten, dus nee, liever niet. Ik heb Bart gevraagd om naar huis te komen om mij op te halen.

Om 14:00 waren we in het ziekenhuis en de test van het vochtv was positief, ik had gebroken vliezen! Ik was zo blij om dat te horen: “Vandaag gaan we onze dochter ontmoeten!”. Ik was ontzettend positief, rustig en zelfverzekerd. Iets wat een grote verrassing is voor iemand die normaal gesproken niet tegen een bloedafname kan.

Het was heel erg druk in het ziekenhuis, daarom had de verloskundige pas om 17:00 mijn ontsluiting gecheckt. Zelf dacht ik dat het maar 1-2 cm ontsluiting was, omdat het geen echte pijn deed, maar het was al 5 cm! Vanuit de onderzoekskamer mochten we direct naar de verloskamer verhuizen. Wat was ik blij om dat te horen! “Het gaat nu echt gebeuren!!”, dacht ik.

De pijn was veel minder erg dan ik had verwacht, ik vergat de pijn meteen na de golving.

Om 20:00 was het niet leuk meer. Ik kon nog praten en lachen, maar had veel moeite met de pijn weg zuchten. Er was al 8 cm ontsluiting. Op dat moment besloten we voor de pijnbestrijding te gaan. Toch ben ik er heel trots op dat ik zo’n lange weg zonder angst en paniek heb gemaakt. Voor pijnbestrijding hadden we voor Remifentanyl gekozen, een pomp met morfine. Het nam de pijn niet helemaal weg en gelukkig heeft mij Bart heel veel geholpen. Hij ademde mee en hielp mij om te concentreren op ademhaling. De golfademhaling, die we tijdens cursus hebben geleerd, heeft heel veel geholpen om de pijn weg te ademen.

Om 23:20 mocht ik beginnen met persen, ik had al 10 cm ontsluiting. Dit was het moeilijkste moment voor mij. Ik wist niet hoe het moet en de woorden “je moeder kon het en jij dus ook” hebben mij helemaal niet gesteund, want ik ben met een keizersnede geboren. Bovendien kon ik helemaal niet in het traditionele Nederlandse positie persen. Alle energie die ik had moest ik gebruiken om mij benen naar mijzelf te trekken. In het overleg met verloskundige begon ik met het persen op mijn zij. Dat was een verlichting! Ik kon productief persen, de haren van onze dochter waren bijna zichtbaar!

Om 00:32 ging ik op mijn manier op mijn rug liggen. Oftewel, geen benen naar mijzelf trekken dus. Om 00:50 was onze dochter geboren! Het mooiste moment van ons leven en het gelukkigste moment in onze relatie! Lisa is geboren!! Met gewicht van 3630 gr en 10/10/10 volgens de Apgar schaal, beter kan je niet wensen. Onze dochter was (en is ook) zoooo ontzettend mooi!

(Eerste foto met papa)
9R8GnlIYbjU

Tussendoor heb ik wel een bloeding gehad, zelf heb ik hier niks van gemerkt, ik ben ook niet flauw gevallen. Toch flink (1,5 liter) bloed verloren.

Toch ben ik heel blij hoe alles is gegaan. Lisa is nu 7 weken oud en ik herinner mij nu elk moment van de dag van haar geboorte. Zelfs het gevoel van pijn (maar zo’n zinvolle pijn!) herinner ik met tederheid en liefde. Wat een wonder, de geboorte van een kind! Hoe geweldig en prachtig is het vrouwelijk lichaam die dit kan! Dit zal ik zeker aan mijn dochter vertellen als ze mij vraagt hoe haar geboorte is gegaan. Ook zal zal ik mijzelf hier zeker aan herinneren als ik weer zwanger word 🙂

(Lisa is hier 2 dagen oud)
I7PnntWDsUA

Dit bericht is geplaatst in Anya Blog, Site nieuws. Bookmark de permalink.

6 reacties op Mijn verhaal over onze bevalling.

  1. liesbeth plantaz schreef:

    Super mooi hoe jij dit hebt ervaren.Ik denk meteen aan mijn 2 bevallingen en dat is al weer lang geleden 27 en 25 jaar.Ik wens jou en Bart en Lisa heel veel geluk en we zien elkaar gauw gr LIESBETH

  2. Anna schreef:

    Hoi Liesbeth! Dankjewel voor je reactie, we zien nog elkaar 😉

  3. Martijn Segers schreef:

    Wat een prachtig verhaal!
    Groet,
    Martijn.

  4. Anna schreef:

    Dankjewel voor je reactie, Martijn!

  5. Karin Kagenaar schreef:

    Wauw Anna, wat een prachtige geboorte-ervaring voor jullie alledrie!
    Hartelijk dank voor het delen, het is een heel inspirerend verhaal voor alle vrouwen (en mannen) en alle mensen die HypnoBirthing overwegen 😉
    Alle liefs en hoop jullie snel live te zien, Karin Kagenaar

  6. Anna schreef:

    Dankjewel Karin! En we zien elkaar op woensdag 🙂

Reacties zijn gesloten.